appelblauwzeegroen

Veel suiker in die spekken van tegenwoordig. [9]

Alsof ze net wakker waren en ik roze spekskes in mijn haren had, kwamen ze keihard op mij afgerend. Gelukkig voor mij waren ze klein kinders instead of Britse Bulldogs, maar toch. Het tafereel speelde zich af op een verjaardagsfeestje van een nichtje, waarvoor ik mijn diensten had aangeboden. Eenmalig, laat dat duidelijk wezen.

Het begon al bij het begin van het feestje, wanneer mijn nonkel alle kindermondjes vulde met een lolly, gewoon zodat ze eens de kans kregen om vijf minuutjes stil te wezen. Want jons toch. ‘Wá een goe idee maat!’ riep ik hem toe al met mijn vuist kloppend op mijn borstkas, maar het was te goed om waar te zijn en ik had beter kunnen weten; lolly’s fokken kinders op. Een rustig zitspelleke leek mij hier de enige oplossing, dus haalde ik het muziekpakketje boven. Weetwel, een cadeautje dat 15 keer ofzo is ingepakt met op elke inpaklaag de titel van een liedeken dat ze moeten zingen. En het wordt zo doorgegeven aan elkaar tot de muziek stopt, weetwel. Geniaal is dat. Saai as hell though. Dus vond ik het een must om de muziek te doen stoppen net op het moment dat het pakketje werd bepoteld door wel liefst vier plakkerige pollekes. Het is zowat de beste manier ooit om kinders aan te zetten tot discussie, hoewel de één 2 en de ander 1 spekske geven toch ook wel aardig in de buurt komt.

Stiekem hoopte ik dat het cadeautje in het muziekpakketje een dozeke slaappillen betrof, maar dat kon niet, het was immers al vóór het begin van het feestje ingepakt, toen mijn nonkel de arme stakker nog niet wist hoe erg het wel niet kon zijn. Spekken it were, voor elke kilo dat ze wogen was er 1, misschien zelfs 2. Teveel moet je weten, en net toen ik bijna uit miserie dreigde mee te doen met de crowd stak mijn nonkel een DVD-reeks van Pfefferkoerner aka Peperbollen in mijn handen. Ik juichte waarbij ik bijna een kind van haar stoeleke sloeg, en met tranen in de ogen zag ik de kinders maar liefst 2 uur naar die kutafleveringen kijken, gekke gekke kinders. Die onschuld toch hé zeg.

Klimaatwisselingen zijn smeerlapperij. [5]

Ik zei het nog tegen mijn moeder terwijl ze haar beenhaar aan het epileren was, buiten op ‘t balkonneke. “Maar allez ma, het gaat nog een paar keer sneeuwen ze!” zei ik. Vrouwen epileren hun beenhaar doorgaans als het schoon weer wordt, waarna ze nieuwe bikini’s gaan kopen en sla, komkommer en cocktailsaus in huis halen. “Kom kom!” riep ze boven het epileergezoem mijn richting toe, en ik vroeg mij af of ze wel wist dat het officieel nog winter was. Ik vroeg het haar niet, ze zou emmets geaffronteerd zijn.

Een dag later werd het nog mooier, en mijn rationele zelve brak. Het brak, in die zin dat ik al mijn zomerrokskes ging gaan halen in de zolder van mijn ouders, waarvan ik al eentje aantrok (een rozeke zeg!), en ik sandalen ging kopen. Hell, ik zette zelfs mijne was buiten om te drogen. Mijn hemel, wat kreeg ik er een kick van, het scheelde geen haar of ik ging gaan zwemmen in de Blaarmeersen. Met nieuwe bikini perhaps.

En toen werd het maandag – die vervloekte maandagen toch altijd – en sneeuwde het. Tweemaal reeds. Waardoor ik met tegenzin mijn botten aantrok en ik mijn verse sandalen terug in hun schone zonnige doos stak.

De moordwasmachine. [17]

Mijn moeder zei het nog, ze zei ‘zorg dat dit geen reden is om niet meer af te komen hé Liesbet zeg!’ Waarom ze dat precies uit haar botten sloeg doelde simpelweg op het feit dat ze voor ons een wasmachine hadden gekocht. “Een eigen wasmachine zeg,” zei ik nog terwijl ik naar het ronde deurtje zat te staren. Ze fascineren mij, die wasmachines. En wat nog meer is, ik ben er bank van. Ze stralen zoveel properheid en strakheid uit dat ik mij als het ware ondermijnd voel in mijn eigen living. Het staat niet in de living maar ik voel zijn presence door de muren, ik voel het echt. Hij zou mij kunnen vermoorden met zijn buizen, echt waar.

De vuile was stapelde zich zienderogen op en het baarde mij zorgen, want mensen gingen zich beginnen afvragen waarom ik de wasmachine niet gebruik. Ik dacht aan eventuele dinges die ik daarop kon antwoorden, maar ik kwam alleen op ‘ik euh, ik spaar gebruikte kouses om euh, een kunstwerk te maken, ja, een kunstwerk’, and we all know that’s kinda lame, now don’t we?

Met angst in mijn hand en hart duwde ik de bezwete dinges door het ronde deurtje, en startte ik wasprogramma H: bonte was 40°. Met een half toegeknepen oog en mijzelf vasthoudend aan de strijkplank zag ik het water de machine binnensijpelen, en ik wandelde zachtjes de kamer uit, zodat hij, voor ‘t geval hij dat van plan was, in alle stilte en privacy kon ontploffen.

Minuten gingen voorbij, tot ik de centrifuge zichzelf in gang hoorde zetten, eerst zachtjes en dan enorm hard, alsof er een vree lange vrachtwagen aan 60 per uur voorbij mijn livingdeur raasde. Hij kwam eraan, de wasmachine, en hij zou met zijn buizen de klink opendraaien en dan mijn nek breken, zoals ratelslangen soms doen. Met baseballbat in mijn handen opende ik de deur en ik zag niets, in de gang althans niet. De badkamer, aka het oord der verderf was nu slechts een deur van mij verwijderd. Met mijn laatste greintje moed piepte ik de badkamer binnen en op de plek waar zich voorheen de wasmachine bevond stond er niets meer. ‘Oh dear lord, warn the Elders!’ panikeerde ik, maar mijn ooghoeken werden beweging gewaar enkele tientallen decimeters verder. Dat is namelijk waar de wasmachine in kwestie stond verder te centrifugeren, millimeters per seconde vooruitgaand, richting wc. ‘Haha, sukkel, ik ben hier!’ zwaaide ik hem toe, maar ik smeerde hem toen hij opeens weer uithaalde met nog meer wraakzuchtige geluiden.

Mijn moeder zegt dat ik aan de pootjes vanonder moet draaien tot hij waterpasrecht staat zodat hij niet meer kan weglopen. Maar ik denk niet dat het aan de pootjes ligt. Het ligt aan de wasmachine zelf, en ooit, ooit gaat hij mij te pakken krijgen en mij doden met zijn buizen.

Reservesleutels horen bij de voordeur, ja. [8]

Ik had een klein katertje en hij krabte voelbaar de muizen vantussen mijn hersengolven. Normaliter zijn ze rustig, die muizen van mij, maar de dreigende nabijheid van zo’n smeerlapkater doet ze wel rondspringen van onrust, ja. Springen en krabben dus, leuk leuk not.
Hetgeen dan echt gemist kan worden als kiespijn is verdere beweging of any kind (en kiespijn op zich ook, natuurlijk, maar dat kan in principe altijd gemist worden – als kiespijn), maar als de ijskast leeg is hebben we eigenlijk geen keuze en zal er verdorie naar den Aldi gegaan worden.

Uurke op de tandjes bijten en dan kan er weer geruisloos naar het plafond gestaard worden, wijze vooruitzichten. Met die gedachte sleurde ik mijzelf en mijn trekrugzak de tram op, alwaar ik ontdekte dat ik mijn sleutels was vergeten. ‘Damn you Newton’ zei ik, want ik vergeet altijd de naam van dat pienter kereltje dat ooit gezegd had dat een ongeluk nooit alleen komt. Waaruit ik had kunnen concluderen dat ook de huisbazin niet thuis zou zijn om mij binnen te laten, ahja, maar mijn hersengolven waren te druk bezig met zich te verdedigen tegen al die beesten, typisch. Niet thuis was ze, dus.

De dingen in mijn hoofd eisten een onmiddellijke energiebesparing op, maar dat impliceerde dat ik 3 uur op ‘t trottoir zou moeten zitten, en dat is net een tikkeltje te marginaal voor mijn gewone doen, dus belde ik ze op, die huisbazin van mij. Ze vertelde dat ze zich al jaren terug had voorbereid op zoiets, en terwijl ik reeds onder verschillende matjes aan ‘t tasten was voegde ze eraan toe ‘dat ze daarom haar beste vriendin ook een sleutel had gegeven’. ‘Maar ze woont echt niet ver!’ Ze had gelijk, ze woonde echt niet ver, maar verscheidene factoren zorgden ervoor dat de trip quite a pickle was.

Ik kon natuurlijk mijn boodschapperij laten staan hebben bij de plaatselijke buurvrouw, maar ik moest boete doen, vond ik, moest uw sleutels maar niet vergeten zijn. Plus, ik ging toch al keer iets doen aan de conditie van mijn beenspieren. Maar dat was de eerste en de laatste keer, ze maat.

Vanaf nu plak ik een reservesleutel aan het bankkaartje van mijn lief, dat is immers toch iets dat ik altijd meeheb, haha!
Doe met me mee!

Red Campo Santo! Deel III. [8]

Ik zat op de tram, en op het zeteltje naast mij lag een briefje. Een briefje, dat mij aanmaande om op de Boekentoren te stemmen, in kader van de Monumentenstrijd, en ik werd een beetje furieus. Want zoals jullie (misschien niet) weten hou ik enorm van het mooie mooie Campo Santo kerkhof, toevalligerwijs de Monumentenstrijdvijand van de Boekentoren. Jullie zien mij afkomen, nietwaar.

Ik weet het, ik heb al veel beroep gedaan op jullie, maar het is voor het goede doel. Jullie moeten mij helpen om Campo Santo naar de finale te stemmen voor de Monumentenstrijd, lieve lezers van mij. Ik ga geen Chocotoffs meer beloven, ik stuur dat toch nooit effectief op, maar beloon mij voor deze moedige eerlijkheid en help een beetje!

De Boekentoren is ook lichtjes leuk, pas op, maar die hastn hebben al massa’s geld gekregen van de overheid, en de Boekentoren blijft sowieso, in tegenstelling tot Campo Santo, dat hoogstwaarschijnlijk (tegen alle moraal in) zal worden platgegooid, en daar word ik intens droevig van. Tenzij jullie samen met mij massaal stemmen, that is!

Hierzo!
Of bel naar 0905/56308!
Of sms STEM 08 naar 3470!

En zie, het is de favoriet van Michiel Hendrickx!